تبلیغات
صنایع دستی و سوغات دزفول
صنایع دستی و سوغات دزفول
صنایع دستی و سوغات دزفول

مرتبه
تاریخ : دوشنبه 24 خرداد 1395
  زرگری (جواهر سازی سنتی)
     آنچه در آغاز در مورد زرگری و ساخت زیورآلات با طلا می توان گفت این است که ،نخستین روزهای آغاز تمدن بشری "زیورآلات از واجبات زندگی مردم اولیه و جزء لوازم حتمی شکوهمندی بوده و می بایست که با هر کس در گور او همراه باشد."1
   هنر ساخت زیورآلات از فلز طلا در منطقه خوزستان، قدمتی چهار هزار ساله دارد. و شاهد این مدعا نمونه های اکتشافی در منطقه شوش می باشد که مربوط به هزاره ی دوم پیش از میلاد می باشند.
    این هنر نسل به نسل در این منطقه ادامه پیدا کرد تا اینکه ، در حال حاضر هنوز استادان کهنه کاری به هنر زرگری مشغول می باشند.
    خوشبختانه در دزفول هنوز هم طلای ساخت دست ، بدلیل ویژگی ها و طرح‌های بومی از طرفداران خاص خود در این منطقه برخوردار است. مهمترین ویژگی این جواهرات استفاده از طلای 22 عیار در ساخت آنهاست که این مشخصه از روی علامت 900 که در گوشه ای از اثر حک شده است قابل تشخیص است .
    دیگر ویژگی آن استفاده از سنگهای قیمتی چون یاقوت ، فیروزه و ... است که دست ساخته های بسیار زیبایی را آفریده اند. هر چند رنگ طلایی خیره کننده و خاص این جواهرات به همراه نوع اشکال ساخته شده توسط استادان زرگر دزفولی آن را شاخص کرده است.
   البته بدلیل تغییر سلیقه تقاضای مشتریان کم کم عرضه ی این زیورآلات نیز کاهش یافته و تعداد افرادی که همچنان به شیوه ی سنتی جواهرسازی می کنند ، بسیار اندک است.
     از نمونه دست سازهای این هنر فاخر می توان به انواع زنجیرها، سینه ریزها و مدال ها ( نوعی سینه ریز که با سکه های ربع پهلوی ، پنج پهلوی و...، که در قدیم به نام "لیره" شناخته می شده اند به همراه سنگهای قیمتی ساخته می شده است ) ، النگوها و دستبندها ، گوشواره ها و انگشتری ها را نام برد.
   تصاویری از نمونه هایی از این هنر ارزشمند که همه هنر دست استاد "حاج عبدالرضا شیرین نژاد" می باشد ، در زیر آورده شده است.
1.زیورآلات زنان از دیرباز تا کنون/جلیل ضیاء پور/ص8
پشت دَسَکی ( دستبندی که برای نوزادان و کودکان ساخته می شود)

1طلا سازی دزفول
گوشواره یاقوت

2
آویز خروس که در گذشته برای ساخت گوشواره ای به همین نام استفاده می شده است.

انواع زنجیر با مصارف گوناگون برای گردنبند ،سینه ریز، مدال ، دستبند و...

آویز گردنبند با سنگ لاجورد ( نوع سنگ بسته به درخواست مشتری متفاوت است و می تواند یاقوت، فیروزه ، لاجورد و ... باشد)
انگشتر لاجورد

3



طبقه بندی: زرگری دزفول، 
برچسب ها: دزفول، خوزستان، ایران، طلا سازی دزفول، زرگری دزفول، زرگری، هنر طلا سازی،
ارسال توسط نجمه نوری
«بیستم خرداد روز جهانی صنایع دستی گرامی باد»
روناش: صنایع دستی  هر سرزمینی  معرّف  هنر  و تمدن  آن سرزمین است . این صنایع را نباید تنها  یک کالای تجاری به حساب آورد زیرا  روح یک ملت ، هنر و بهره مندی از نعمت های طبیعی هر ناحیه در خلق این آثار نقش دارند . در هر منطقه ، متناسب با شرایط اقلیمی صنایع دستی خاصی تولید  می شد .
در خوزستان به دلیل گرمی هوا ، لباس ها و کفش هایی مورد نیاز بوده است که  به مقاومت افراد در برابر  گرما  کمک کند . از این رو پوشاک نخی و کفش هایی  با رویه های نخی در این مناطق کاربرد فراوان داشته است . گیوه بافی و گیوه دوزی  از  قدیمی ترین صنایع دستی است که در خوزستان رایج بوده است . شهرهای  دزفول و بهبهان در تولید این کالای هنری ، سابقه ای دیرینه دارند در استان های دیگر نیز گیوه بافی رواج داشته است . البته  مدل و نوع گیوه در هر شهر با شهر دیگر تفاوت هایی دارد . گیوه نوعی کفش است که رویه آن از  نخ پنبه ای بافته می شود و آن رویه  بر کف چرمی قرار می گیرد . پای انسان در این  پاپوش به دلیل قابل انعطاف بودن ، آزادانه حرگت می کند و به دلیل  نرمی رویه ، هوا به راحتی عبور می کند و میزان  تعرق  کمتر می شود .  این صنعت دستی در دزفول بیش از دویست سال قدمت دارد .

گیوه

هر چند امروزه به دلیل تغییر سبک زندگی ، گیوه بافی  رونق چندانی ندارد اما هنوز هم در این شهر هستند کسانی که گیوه را نه تنها با  نخ و سوزن و چرم که با عشق  تولید می کنند و آن را  به پای دوستداران می رسانند . در مسیر پل قدیم ، در منطقه ای حدفاصل علی مالک و کلانتریان ، کارگاهی کوچک و ساده  در کوچه  اخگر دایر است . در این کارگاه ، زوج هنرمندی  هستند که علیرغم  بی مهری های زمانه در حق صنایع دستی ، هنوز هم  با بافتن و دوختن گیوه از صنایع دستی این سرزمین  پاسداری می کنند .حاج سلطانعلی ساطعی و همسرش کبری حصیرچین با کمک همدیگر  و با  دقتی قابل تحسین به تولید گیوه مشغول هستند . در شهرستان دزفول نام گیوه با نام استاد ساطعی پیوند خورده است .
با قرار قبلی به تنها کارگاه گیوه بافی دزفول رفتم  و هنرمند گیوه باف شهرمان با گشاده رویی ما را پذیرفتند در این کارگاه ابزارهای مختلف گیوه دوزی ، رویه های بافته شده گیوه ، کف های آماده از جنس چرم و لاستیک ، قالب های کفش ، چرخ  ، جریره ( گیره ) که برای نصب عاج به کف بیرونی گیوه به کار می رود . دِرَفش ( سوزن های مخصوص دوخت گیوه که انتهای آن مثل قلاب ماهیگیری است ) دیده می شود . در گوشه ای از کارگاه ، گیوه های آماده  برای عرضه به مشتری به چشم می خورد  و کف تعدادی از آنها چرم و کف تعدادی از گیوه ها بخش عاج داری نیز دارد .یک نوع چرم نازک هم  در این کارگاه دیده می شود که  پس از  دوخت گیوه ، به صورت یک تکه پشت پاشنه را می پوشاند . در این کارگاه با دو هنرمند پیشکسوت ( گیوه باف و گیوه دوز ) به گفت‌وگو نشستیم
چگونه با این هنر صنعت آشنا شدید ؟
استاد ساطعی ، از شروع به کار گیوه دوزی به خبرنگار روناش، چنین می گوید :  آن زمان رسم بود نوجوانان نزد پدر یا  نزد  یک استاد مهارتی را می آموختند . پدرم کشاورز بود و  من را در نوجوانی برای آموزش گیوه دوزی پیش استاد « حسین آیینه »  فرستاد که در این حرفه ، مهارت چشمگیری داشت . حدود ده سال در کارگاه گیوه دوزی از  محضر آن استاد تجربه اندوختم . بعد از ازدواج ، همسرم نیز که در بافت رویه گیوه  تبحر دارد ، بخش اصلی کار را فراهم می کرد  و در اختیار من می گذاشت . بعدها  شغل های دیگری در کارخانه قند ، مکانیکی و رانندگی  دنبال کردم اما همچنان گیوه دوزی را در خانه به طور پیوسته ادامه می دادم
شغل گیوه بافی امروزه با گذشته چه تفاوتی دارد ؟
تولید گیوه شامل دو بخش است که هر کدام یک شغل مستقل به حساب می آید .گیوه بافی که رویه گیوه بافته می شود . و گیوه دوزی که آن رویه بافته به کف دوخته می شود .  در گذشته زنان در خانه با مشاغل مثل نخ ریسی ، قز ریسی و گیوه بافی در معیشت خانواده نقشی داشتند و رویه گیوه را می بافتند و سپس آن رویه در اختیار گیوه دوزان قرار می گرفت و خانواده هایی که در هر دو بخش بافت و دوخت مهارت داشتند ، تمام مراحل تولید را خود انجام می دادند . در گذشته. تمام مراحل بافت رویه  و دوخت آن روی چرم با دست انجام می گرفت ولی امروزه  بخشی از کار گیوه دوزی  با وسایل صنعتی انجام می شود . همچنین امروزه علاوه بر رویه های دست باف  ، یک نوع رویه از پارچه های پنبه ای است که آن  پارچه را از مراکزی به صورت آماده خریداری می کنیم  و با کمک الگو روی آن برش می دهیم . البته تولید گیوه هایی با رویه  دست باف همچنان ادامه دارد  و گیوه های دست بافت  ، از نطر اصالت هنر  و کیقیت ، ارزش بیشتری دارند . کف  گیوه ها در گذشته چرم یا لاستیک بود اما امروزه کف هایی از جنس های دیگر و عاج دار هم مورد استفاده قرار می گیرند . در هر صورت امروزه  هم  همچون گذشته ، مراحل کشیدن رویه  بر روی قالب ، نصب و دوخت ، پیراسته کردن و  براق کردن کف چرمی ، مراحل تهیه یک گیوه است که به ترتیب انجام می شود . تفاوت مهم  این صنعت با گذشته در میزان عرضه و تقاضاست . امروزه این کالا مشتریان کمتری نسبت به گذشته دارد . تنوع کفش های موجود در بازار و تغییر نوع سلیقه مردم ، بر میزان  تقاضا تاثیر گذارست .
با اداره  میراث فرهنگی و صنایع دستی چه نوع ارتباطی دارید ؟
اداره صنایع دستی سالهای قبل  – به دلیل استقلال از اداره میراث فرهنگی – آزادی عملی بیشتری داشت .  خواسته های صاحبان حرف و مشاغل سنتی بهتر مورد رسیدگی قرار می گرفت و زمینه شرکت در نمایشگاه ها با شرایط مطلوب تری فراهم می شد . از مسئولین  انتظار داریم  در معرفی این آثار تلاش بیشتری کنند .  همچنین هنگام  برپایی نمایشگاه ها به موقع اطلاع رسانی کند و مقدمات شرکت صنعتگران را در نمایشگاه ها با شرایط مناسب فراهم کند . این اطلاع رسانی یا به موقع انجام نمی شود  و یا شرکت در آن ها مستلزم  صرف هزینه هایی است که باید خودمان پرداخت کنیم .
گیوه بافی ، مراحل نخست  تولید گیوه
گیوه بافی و گیوه دوزی دو حرفه مکمل یکدیگرند که در تولید  گیوه به کمک یکدیگر می آیند . گیوه های این کارگاه  اگر چه با دستان توانمند استاد ساطعی ، دوخته می شوند اما هنرمند دیگری هم در تولید این گیوه ها  نقش مؤثری دارند .رویه  این گیوه ها با دستان هنرمندی با تجربه بافته می شود . بانو کبری حصیرچین ، همسر استاد ساطعی ، سالهاست که گیوه بافی می کند و رویه های بافته شده را در اختیار  همسر خود می گذارد تا  او بر روی کف دوخته و نصب کند . این کارگاه در واقع بخشی از خانه مسکونی آنهاست که  به حیاط  راه دارد . این بانوی هنرمند ، من را به خانه دعوت کرد تا  بافت گیوه را از نزدیک ببینم . به حیاطی وارد می شویم  وسط حیاط زیرزمینی است که روی آن پوشیده است . دیدن دو کبوتر سفید در حیاط منظره ای دل انگیز  بود  که توجه مرا جلب کرد . دو یاکریم  در گوشه ای از حیاط می چرخیدند و  مراقب یکی دیگر از اعضای خانواده بودند که روی تخم ها خوابیده بود  و با دلواپسی اطراف را  تماشا می کرد . در گوشه ای از حیاط یک زیرانداز که  با الیاف پلاستیکی بافته شده ، به چشم می خورد . این زیرانداز نیز  با دستان  بانوی هنرمند این خانه  بافته شده  . اولین بار بود که چنین بافتی را مشاهده می کردم و اگر خودش نمی گفت  اصلا  به فکرم  نمی رسید  که این زیرانداز پلاستیکی با دست بافته شده است . وارد ساختمان می شویم  دو  قفس پرنده  در آستانه ورودی ساختمان  به چشم می خورد که  در هر قفس  دو پرنده بود . وسایل کار این بانوی هنرمند در گوشه اتاق به چشم می خورد . گیوه ای که بافت آن رو به اتمام بود و کاموایی که  چند لایه به دور حصیر پیچیده بود  تا کپویی بافته شود . در گوشه  اتاق  یک دارِ قالی دیده می شود که چند ردیف از آن بافته بود و کلاف های رنگارنگ از آن آویزان بودند . تمام گوشه  و کنار این خانه آثاری از هنر بافندگی ،  به چشم می خورد .
گیوه بافی و حصیربافی  هنری با پیشینه خانوادگی
بانو کبری حصیرچین از کودکی و نوجوانی خود به خبرنگار روناش، می گوید : پدرم حصیرباف بود و ما پنج خواهر و پنج برادر که همگی در مراحل دشوار  حصیر بافی  با پدر همکاری می کردیم . نی ها را پدرم از نیزارهای جنوب استان تهیه می کرد . کوبیدن نی ها ، صاف کردن ، نم دادن ، هموار کردن و دست آخر بافتن حصیرها ، کارهای پر زحمتی بود که تمام خانواده را به کمک می طلبید . بافت  بوریا مرحله آخر کار روی نی ها بود و شیوه خاصی از  بافت بود که آن را  از پدر آموختیم . مادر و مادر بزرگم در  بافت گیوه مهارت داشتند و سالها به این کار مشغول بودند . مادرم می گفت : در گذشته  اغلب زنان  در خانه ها به نخ ریسی یا گیوه بافی یا قزریسی مشغول بودند و علاوه بر پرکردن اوقات فراغت به معیشت خانواده هم کمک می کردند
ما هم به تدریج  از مادر بزرگ و مادرم این هنر را فرا گرفتیم . هر چند که آن ها ترجیح می دادند ما این هنر را  یاد نگیریم و مرارت هایی را که آنها در این حرفه  تحمل کرده بودند ،  تجربه نکنیم  . در هر صورت من و یکی از خواهرانم این حرفه را فرا گرفتیم . .مادرم بر اساس گفته خودش از نوجوانی این هنر را  از مادرش آموخته بود . در واقع اولین معلمان من مادربزرگم ، پدر و  مادرم  بودند. در خانواده ما هنر بافندگی نسل به نسل منتقل گشته است . علاوه بر گیوه بافی ، در  کپو بافی ، قالیبافی و قلاب بافی نیز دستی  دارم . از چهاده سالگی که ازدواج کردم ، با دانستن  این هنر به خانه همسر پا گذاشتم  و هر چه بیشتر  می بافتم ، بر تجربه ام افزوده می شد . از  آن زمان تا امروز در بافت گیوه با  همسرم همکاری داشته ام . پنج فرزندم نیز به نوعی در  کار بافندگی مهارت هایی کسب کرده اند . چهار فرزندم ازدواج کرده اند و در حال حاضر دو تا از دخترانم  نیز به قالیبافی مشغول هستند . پسرانم نیز  تا حدودی به حرفه پدر آشنایی دارند . هر چند به طور جدی این حرفه را دنبال نکرده اند . دار قالی که چند رج از آن بافته شده است ،کار دخترم می باشد  که خودم نیز در اوقات فراغت به بافت آن  مشغول می شوم

دزفول

مراحل بافت گیوه
گیوه ای که در دست این بانوی هنرمند بود ، در مراحل پایانی بود . او توضیح  داد که  ماده اولیه ، نخ پنبه ای است که از اصفهان برای ما ارسال می کنند . سپس مراحل  گوناگون بافت گیوه را  نام برد  : بند دور تخته ، پنج نخ ، بن پرک ( شروع بافت ) ، گشت ، پنج نخ ، بندکشی ، بافت زیر ِو رو ، بافت روی پنجه ، مِرک ( حاشیه زدن ) ، سمبوسه ( بافت قسمت  سه گوش ) ، بافت کنگره که حاشیه دور تا دور گیوه است و باعث استحکام و زیبایی گیوه می شود . آنچه که او به سرعت برشمرد و روی گیوه ی بافته نشان می داد ، حاکی  از مهارت و تجربه ای است که در طول سالها کسب کرده است . تجاربی که در هیچ کلاسی  و در هیچ کتابی به دست نمی آید . اگر همت  این دو  هنرمند نبود ، امروز اثری از این هنر و  این حرفه در  شهر دزفول نبود . این دو استاد با  همت خود ، چراغ این کارگاه  را  روشن نگاه داشته اند .
در برابر  این دو  هنرمند  سر تعظیم فرو میاورم . هنرمندانی که با حداقل امکانات در گوشه ای از این شهر با عشق  می بافند و با صبوری می دوزند . هنرمندانی که  نه به خاطر نان و نام بلکه به خاطر پاسداری از هنر این سرزمین ، تلاش می کنند و اگر بی مهری می بینند و  بازارشان کم رونق است ، ناامید نشده اند و هنوز هم به این سرزمین و فرهنگ و  هنر آن عشق می ورزند .
گفت‌وگوی من با این هنرمندان به پایان می رسد اما باب جدیدی در اندیشه ام باز شد و حرف های ناگفته در ذهنم نقش بست . کدام نهاد حامی این صنعتگران است ؟ چه تلاشی در جهت معرفی و حمایت از این صنعت به عنوان یک هنر بومی در سطح استان یا شهر صورت گرفته است ؟ حمایت از صنعتگران در حرف و شعار  خلاصه نمی شود . « به عمل کار برآید ، به سخندانی نیست »
در  کدام  خیابان اصلی  و در  کدام میدان  شهر ، یک نمونه از  صنایع دستی دزفول را به نمایش گذاشته ایم ؟ در کجای این شهر یک نماد از خراطی ، ورشوسازی ، کپوبافی و گیوه بافی به چشم می خورد ؟ تعطیلات عید که میزبان مسافرانی از سراسر کشور هستیم و حتی  در روز  مقاومت دزفول در کدام نمایشگاه این ها را به معرض نمایش گذاشته ایم ؟ اگر جوانان دزفول صنایع دستی این شهر را  نمی شناسند ، تعجبی ندارد ، بزرگترها هم نمی شناسند .در مناسبت های مختلف سال ، فرصت های مغتنمی پیش می آید که می توان توانمندی ها و هنرمندان این شهر را معرفی کرد و از آنها قدردانی نمود . روز جهانی صنایع دستی ( ۲۰ خرداد ) برنامه ای حتی در حد یک تقدیر کلامی از این صنعتگران برگزار نکرده ایم ، آن گاه چگونه انتظار داریم  نوجوانان پیشینه فرهنگ و تمدن  زادگاه خود را بشناسند و قدردانی کنند ؟
در حالی که زمینه اشتغال پایدار  برای همه اقشار فراهم نیست ، بازاریابی برای صنایع دستی و آموزش آنها به جوانان می تواند فرصت های شغلی را برای  افراد بومی مناطق شهری یا روستایی ایجاد کند .
هنرمندان صنایع دستی افرادی صبور و کوشا هستند که در دنیای بی احساس  صنعتی امروز ، هنر بومی و احساس  را  با هم آمیخته اند .  در تولیدات آنها رد پای  هنر و فرهنگ اقوام را باید  جستجو کرد .
معرفی هنرهای بومی و هنرمندان صنایع دستی به عموم مردم و گردشگران ، معرفی مراکز تولید و کارگاه های صنایع دستی ، نصب تابلوهایی با مشخصات صنایع دستی در مراکز اصلی شهر  ، نصب یک لوح تقدیر در کارگاه های صنایع دستی ، اختصاص یک برنامه رادیویی به مصاحبه با صنعتگران و تجلیل از آنها در  هفته مشاغل و مناسبت های دیگر ، حداقل کارهایی  است که می توان برای این هنرمندانِ کم توقع انجام داد . افسوس که خیلی زود دیر می شود .
در تهیه این گزارش جناب آقای عبدالرضا حسن پور ، کارشناس صنایع دستی و رئیس سابق اداره صنایع دستی دزفول ، راهنمای بنده بودند و به پرسش های من با شکیبایی پاسخ گفتند . بدین وسیله مراتب سپاسگزاری خود را خدمت ایشان تقدیم می کنم . نام نیک شان ماندگار .

گزارش از سرکار خانم:  فاطمه سادات اشرفی زاده



طبقه بندی: عکس سوغات دزفول،  گیوه بافی دزفول، 
برچسب ها: دزفول، ایران، خوزستان، گیوه بافی، سوغات دزفول، صنایع دستی دزفول، کیوه بافی دزفول،
ارسال توسط نجمه نوری
مرتبه
تاریخ : یکشنبه 9 فروردین 1394

یکى از رشته هاى بومى و خاص خوزستان محصولى به نام “کپو” مى باشد که با پیچش ساقه هاى مرکزى و جوان نخل به دور ساقه هاى کرتک شکل مى گیرد.  و با نقش اندازى کامواهاى الوان زیبایى آن چندین برابر مى گردد.
مرکز بافت کپو دهستان شهیون واقع در شهرستان دزفول بوده و معمولاً به شکل سبدهاى در دار و بدون در به صورت سینى در اندازه هاى مختلف به طور رنگى و ساده بافته مى شود.کپو در گویش محلی دزفولی، به ظرف حصیری کروی سر دار که از برگ خرما و کرتک بافته می‌شود، اطلاق می‌گردد
از نظر کیفیت و اصالت کپو های تولید دزفول رتبه اول را در کشور داراست و تولیدات آن به شهرهای مختلف کشور فرستاده می شود.همچنین در بازار قدیم دزفول می توان تولیدات کپو در طرح های مختلف مشاهده و تهیه نمود.

عکس : محمد آذرکیش

منبع مطلب : میراث فرهنگی



کپوبافی دزفول آذرکیش



طبقه بندی: کپو بافی دزفول، 
برچسب ها: کپو، کپوبافی، کپو دزفول، صنایع دستی دزفول، سوغات دزفول، دزفول، شهر دزفول،
ارسال توسط محمد آذرکیش
مرتبه
تاریخ : یکشنبه 29 مرداد 1391
گیوه‌بافی یا گیوه‌دوزی از قدیمی ترین صنایع دستی سرزمین پارس (ایران) است و طبق سندهای تاریخی بدست آمده پیشینهٔ این صنعت به حدود ۱۰۰۰ سال پیش باز می‌گردد.پای افزار گیوه، با توجه به آب و هوای معتدل ایران خنک، سبک و قابل شستشو طراحی شده‌است و به دلیل داشتن تمامی این ویژگی‌ها در میان روستاییان و کشاورزان، از گذشته تا امروز مورد استفاده قرار گرفته‌است.گیوه دوزی در شهرهای بهبهان ودزفول رواج دارد و بیش تر کاربرد محلی دارد.گیوه ها را بانوان به هنگام فراغت در خانه می بافند و سپس به کارگاه های گیوه دوزی عرضه می کنند.در دزفول گونه ای گیوه به نام چتری تهیه می شود که رویه آن از پارچه دست باف به نام چتری و تخت آن از چرم است.

گیوه



طبقه بندی: گیوه بافی دزفول، 
برچسب ها: سوغات دزفول، صنایع دستی دزفول، گیوه بافی دزفول، خوزستان، ایران، دزفول، گیوه،
ارسال توسط مریم هدایت پور
مرتبه
تاریخ : یکشنبه 29 مرداد 1391
در خوزستان به دلیل فراوانی درخت خرما و وجود نخلستان های بسیار تهیه گونه های سبد با استفاده از برگ وشاخه درخت خرما،از دیرباز رواج داشته است.عشایر بختیاری خوزستان و عده ای از روستاییان اطراف دزفول از شاخه های نازک و ترکه های درختان مختلف سبدهایی می بافند که معروفترین آنها سبدی است که "سله " نامیده می شود.

21



طبقه بندی: کپو بافی دزفول، 
برچسب ها: سوغات دزفول، صنایع دستی دزفول، کپوبافی، دزفول، خوزستان، ایران، کپوبافی دزفول،
ارسال توسط مریم هدایت پور
مرتبه
تاریخ : جمعه 2 تیر 1391
 مرکز هنر و صنعت خراطى شهرستان دزفول است که تولید آن در بازار قدیم دزفول کاملاً رایج می باشد. محصولات زیبایى از قبیل مبلمان، جالباسى، قلیان، گهواره، سبدهاى نگهدارى مجلات و روزنامه ، میل زورخانه، جاکفشى، جالباسى و ظروف مختلف و ظریف هنرى را از چوب ، به ویژه چوبى به نام “جغ ” از عمده تولیدات این هنر- صنعت مى باشد.

خراطى در شهرستان دزفول از قدمت زیادى برخوردار است. به دلیل کیفیت و اصالت آثار خراطی دزفول، یکی از صنعتگران این حرفه مهر اصالت از سازمان جهانی یونسکو دریافت نموده است.

http://dezfoul.persiangig.com/dezful/soghat/kharati_dezful.jpg



طبقه بندی: عکس سوغات دزفول،  خراطی دزفول، 
برچسب ها: صنعت خراطی، خراطی دزفول، صنایع دستی دزفول، عکس صنایع دستی، دزفول، ایران، خوزستان،
ارسال توسط محمد آذرکیش
مرتبه
تاریخ : جمعه 2 تیر 1391
شهر دزفول یکی از شهرهای قدیمی و اصیل ایرانیست و فرهنگ غنی و متنوعی دارد. کلوچه های سنتی دزفول یکی از نمودهای فرهنگ محلی این شهر هستن که در جای جای مراسمات و فرهنگ این شهر حضور دارد. به خاطر طعم خوشمزه و سنتی بودن آنها، استقبال خوبی از طرف مردم شهر و میهمانان و گردشگران شده و تولید این کلوچه در سطح شهر گسترش یافته است .
کلوچه های دزفول به دو دسته ی خرمایی و شکری تقسیم بندی شده و به اشکال مختلف پخته می شوند. در پخت این کلوچه ها از آرد، روغن ، خرما ، زیره سبز ، خمیر مایه،شکر، شیر استفاده می شود.

کلوچه های محلی دزفول یکی از سوغاتی های خوب این شهر به شمار می روند و گردشگرانی که به دزفول سفر می کنند از مرکزشهر و به خصوص بازار قدیم آن این کلوچه ها را تهیه می کنند.

کلوچه دزفول - عکس : محمد آذرکیش



طبقه بندی: عکس سوغات دزفول،  کلوچه محلی دزفول، 
برچسب ها: کلوچه دزفول، شیرینی دزفول، سوغات دزفول، عکس کلوچه دزفول، دزفول، خوزستان، ایران،
ارسال توسط محمد آذرکیش
آرشیو مطالب
پیوند های روزانه
امکانات جانبی
blogskin